Հայերեն / English / Русский

Հանրապետություն
Հասարակություն
Ներքին կյանք
Արտաքին քաղաքականություն
Տնտեսություն
Սոցիում
Մշակույթ
Գիտություն
Կրթություն
Առողջապահություն
 
Պաշտոնական
Նախագահ
Ազգային ժողով
Կառավարություն
ԱԳՆ
ՊՆ
Մայր Աթոռ
Այլք...
 
Երևան
Մարզեր
ԼՂՀ
Աշխարհ
Զանազան

20.09.2017
ՆԵՐՔԻՆ ԿՅԱՆՔ


Բռնության միջոցով արդարության չես հասնի

Անցյալ տարվա հուլիսի 17—ի առավոտյան Երեւանում մի խումբ զինված մարդիկ հարձակվեցին ոստիկանության ՊՊԾ գնդի վրա եւ պատանդ վերցրին… կրկին մի խումբ մարդկանց։
Այնպես չէ, որ զենքով հարձակվողները սրբերն էին, իսկ պատանդ վերցվածները՝ մեղավորները։ Մյուս կողմից, դա բնավ էլ զինված ապստամբություն չէր, որքան էլ ՊՊԾ գնդի վրա հարձակվողները ձգտեին դա այդպես ներկայացնել։
Դա արդարության ճանապարհ էլ չէր, որքան էլ ՊՊԾ գունդը զենքով գրավածները փորձեին դրանով պատճառաբանել իրենց գործողությունները։
Դա հաղթանակի չբերեց, որքան էլ շուրջ երկշաբաթյա պատանդառությունից եւ ոստիկանության գնդի տարածքում բնավորվելուց, այնուհետեւ զենքը վայր դնելուց եւ իրավապահ մարմիներին հանձնվելուց հետո այդպես հայտարարեին գունդը զավթած զինված անձինք։ Այդ մարդկանցից ոմանք ժամանակին անուրանալի ծառայություն էին մատուցել արցախյան պատերազմի ժամանակ, սակայն նույն ազատամարտին մասնակցել էին թե ոստիկանության բազմաթիվ ծառայողներ, թե նաեւ տարբեր մասնագիտությունների ու զբաղմունքի տեր մարդիկ, ովքեր հաղթանակ ասվածը բնավ էլ չեն պատկերացնում հայրենակցի արյուն թափելով, նրա կյանքի հաշվին վարկանիշ ձեւավորելով։
Խնդիրն այստեղ ոչ թե գործողությունների մասնակից որեւէ մեկի անձն է, այլ՝ գործողությունների հետեւանքը, որը առնվազն հանգեցրեց երեք մարդկանց մահվան, ովքեր իրենց աշխատանքն էին կատարում։ Եվ կարեւոր չէ, թե դա ինչ աշխատանք է, որովհետեւ նույն հաջողությամբ այդ օրը ՊՊԾ գնդի վրա հարձակման եւ դրան հետեւած իրադարձությունների արդյունքում կարող էին զոհվել ոչ թե իրենց ծառայողական պարտականությունը կատարող ոստիկանները, այլ՝ իրենց աշխատանքով զբաղված բոլորովին այլ մարդիկ, ովքեր չէին էլ մտածում, թե որոշ զինված անձինք որոշակի գաղափարներով առաջնորդվելով՝ կհարձակվեն պետական կառույցի վրա, մարդկային կյանքի գնով ու բռնությամբ կգրավեն այն եւ դա կարդարացնեն ժողովրդի շահով։ Իսկ ամիսներ անց էլ, արդեն դատավարության ժամանակ, կսկսեն երգել, մոռանալով, որ իրենց գործողությունների հետեւանքով երեք ընտանիք ու մի քանի երեխա է որբացել, որոնք ապրում էին խաղաղ կյանքով։
Հուլիսի 17—ը հոգեբանական փորձության օր էր մեր հասարակության համար։ Զգացմունքային առաջին տպավորություններից հետո, արդեն սառը դատողության շրջանակներում, տիրապետող է այն գիտակցությունը, որ չի կարելի թեկուզ թվացյալ արդարության ձգտել բռնության միջոցով։ Առավել եւս, որ արդարությունը սեփականություն չէ, որը գտնվում է ինչ—որ մեկի մոտ, իսկ ոմանք էլ փորձում են զենքի սպառնալիքով, իրենց պարտականությունների կատարմամբ զբաղված մարդկանց սպանելով, իբր թե խլել այն եւ իբր թե վերադարձնել այն կամ էլ վերականգնել։ ՊՊԾ գնդի գրավումից մեկ տարի անց պիտի փաստել, որ ոստիկանության ստորաբաժանման վրա զինված հարձակումն արդարության առումով ոչնչի չհանգեցրեց, բացառությամբ երեք անմեղ զոհերի, որբացած երեխաների եւ բանտային պայմաններում կամ բանտային հիվանդանոցում հայտնված մի խումբ անձանց, ում ընտանիքները եւս հայտնվել են դժվարին վիճակներում, որովհետեւ գնդի վրա հարձակվողները անտեսել են նաեւ իրենց ընտանիքների վաղվա օրը։
Որեւէ բացիլով վարակվելու պարագայում իրական ու իսկական հայրենասիրությունը չի կարող դրական էներգիա արձակել. այդ օրերի դիպաշարը մեր հիշողությունը կամ մեր պետականության պատմությունը չհամալրեց դրական լիցքով։ Արդյո՞ք մեր հասարակությունը որեւէ դրական ձեռքբերում ունեցավ այդ դեպքերի արդյունքում։ Հետահայաց դիտարկումով, իրադարձությունները զգացմունքային դաշտից դուրս քննարկելու պարագայում, որեւէ ձեռքբերում արձանագրել հնարավոր չէ։ Չնայած ոմանք համարում են, թե այդ օրը մեզանում զարթոնք սկսվեց։ Բայց ո՞րն էր այդ օրվա իբր թե դրական հետեւանքը՝ զենքով եւ բռնությամբ հարց լուծելու անարդյունք ցանկությո՞ւնը, երեւակայական հաղթանակով բավարարվելու մղո՞ւմը, միմյանց մեջ թշնամի որոնելու մարմա՞ջը, արտաքին աշխարհին ծռի կերպարով ներկայանալու զավեշտական փո՞րձը։
Սրանցից եւ ոչ մեկը չի բխում մեր շահերից թե որպես պետություն եւ թե որպես հասարակություն, առավել եւս՝ որպես ժողովուրդ։ Ի տարբերություն հայոց դյուցազնավեպի ներքին խորհուրդների եւ հերոսական բովանդակության, որոնք իսկապես հայրենասիրություն են արթնացնում…

Կարեն ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

15-07-2017





 
20-09-2017
Ճանաչումն ԱՄՆ—ի շահերից է բխում
Ուստի կոնգրեսականներն աշխատում են ցեղասպանության ճանաչման ուղղությամբ

Հայկական ...


20-09-2017
Ներդրումները միայն Հայաստանի 3 միլիոնանոց շուկա չեն մտնում
Թեմատիկ քննարկման ժամանակ վարչապետը նաեւ հարցերի պատասխանեց

Տնտեսության ...


 
20-09-2017
Զինված ուժերում ծառայելը մեր բարոյական եւ իրավական պարտականությունն է
Հայաստան—սփյուռք 6—րդ համաժողովի շրջանակներում ՀՀ պաշտպանության նախարարության կողմից կազմակերպվել ...


 
20-09-2017
Կարեւոր է, որ բանակը սիրված է ժողովրդի կողմից
Չիլիի ռազմածովային ուժերի ծովակալ Հերնան Կույումջյանը արդեն երրորդ անգամ ...


 
20-09-2017
Զիջումները՝ միայն ԼՂՀ ճանաչման դեպքում
Փոխզիջումային քաղաքականությանը պետք է շատ խնամքով մոտենալ

Հայաստան—սփյուռք ...


20-09-2017
Նոր ուղղություններ՝ գյուղոլորտում
ՀՀ գյուղատնտեսության նախարարն այցելել է Կոտայքի մարզ

ՀՀ ...


 
20-09-2017
Արտադրել եւ դուրս գալ արտաքին շուկա
Քննարկվեցին ՀՀ տնտեսության զարգացման հեռանկարները

Հայաստան—սփյուռք 6—րդ համաժողովի ...



20-09-2017
Հայ լինելը Թուրքիայում դժվար է
Սակայն անձայն մնալը սխալ է, ...

 
20-09-2017
Բացվել է Արենու քարանձավ հնավայրը
ԱՄՆ—ն աջակցում է հուշարձանի ...

20-09-2017
Վարչապետն ԱՄՆ կոնգրեսականների հետ քննարկել է հայ–ամերիկյան տնտեսական համագործակցության հեռանկարները
Վարչապետ Կարեն Կարապետյանը երեկ ընդունել է ...

20-09-2017
Միասին շարունակենք կառուցել բոլորիս երազած երկիրը
Վարչապետի ելույթը՝ Հայաստան–սփյուռք ...
USD
EURO
RUR
GEL
Եղանակը Երևանում
գիշերը +16... +18
ցերեկը +32... +34

Մեր մասին
Կապ
   Արխիվ

© 2006 Copyright Hayastany Hanrapetutyun daily © 2006 Design and development by WEBMAKER STUDIO