Հանրապետություն
Հասարակություն
Ներքին կյանք
Արտաքին քաղաքականություն
Տնտեսություն
Սոցիում
Մշակույթ
Գիտություն
Կրթություն
Առողջապահություն
 
Պաշտոնական
Նախագահ
Ազգային ժողով
Կառավարություն
ԱԳՆ
ՊՆ
Մայր Աթոռ
Այլք...
 
Երևան
Մարզեր
ԼՂՀ
Աշխարհ
Զանազան

23.10.2018
ՄՇԱԿՈՒՅԹ


Ներկան անցյալին կապող կենսաշավիղը

Նոր բեմադրություն Հ. Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում

Ժամանակները գլխիվայր շուռ են եկել։ Այսօրվա երիտասարդների արագընթաց կենսակերպը խորթ է մեծահասակների անցյալ կյանքի խաղաղ ու հանգիստ օրերի հիշողություններին, ուր ժամանակը ինքնահոս էր։ Որքան էլ ապրելակերպը փոխվի, միեւնույնն է՝ յուրաքանչյուր ժամանակաշրջանում միշտ էլ կարեւորվելու են մարդկանց ազնիվ, անկեղծ հարաբերությունները։
Կարինե Խոդիկյանի «Հրավիրված եք ծննդի՞» պիեսի բեմադրությունը Հակոբ Պարոնյանի անվան թատրոնի բեմում է, ռեժիսոր՝ Հրաչյա Գասպարյան։ Ներկայացման գլխավոր հերոսը հիշողությունն է՝ Արմեն պապ անվամբ, եւ նրա ծննդյան տարեդարձը հիանալի պատրվակ է դառնում անցյալ դարի ողջ հմայքին ծանոթանալու համար։ Այս ծանոթությունը հանդիսատեսին մտածելու առիթ է տալու. ի՞նչ վերցնել այս ամենից, ի՞նչն է պակասում ներկա կյանքում, որ արժեր մոռացության չտալ։ Ռեժիսորը հանդիսատեսին հավաստիացնում է, որ չպետք է ժամանակի զգացողությունը կորցնել, ուր, հիշելով հին ու բարի ժամանակները, պետք է վերցնել դրանցից լուսավորը, ջերմը եւ կյանքի կոչել ներկայում։
Վարագույրը բարձրանալուն պես անցյալի շունչը զգացվում է. բեմի վերեւից կախված են մեծ ու փոքր, տարբեր գույների դռներ, պատուհաններ ու հեծանիվ։ Մարդիկ հյուրընկալ են, իսկ տրանսպորտի հիմնական միջոցը երիտասարդների համար առողջ ապրելակերպ ու մաքուր օդ ապահովող հեծանիվն է։ Բեմի կենտրոնական խորքում կրկին դռներ, որոնք միշտ բաց են օտարի առաջ։ Համերաշխության, միմյանց լսելու, ընդհանուր հայտարարի գալու կլոր սեղանը՝ բեմի կենտրոնում։ Անցյալում հավանաբար այս սեղանի շուրջ հետաքրքիր զրույցներ ու կատակներ են հնչել։ Մարդկանց ճշտապահության մասին է խոսում պահարանի գլխավերեւի ժամացույցը։ Իսկ նախաբեմի անկյունում քաղաքային կյանքը պատկերող գիշերային լուսավորությամբ նստարան է, որտեղ կյանքը նույնքան խաղաղ ու հանգիստ է եղել, ինչպես կլիներ ամառանոցում։
Նկարչական ձեւավորմամբ (նկարիչ՝ Մարիամ Մուրադյան) անցյալ դարից մնացած ամառանոցը ռեժիսորը կենդանացնում է երիտասարդ, ակտիվ, կենսուրախ Արմենի դերակատար Սիփան Զադոյանի մուտքով։ Այս երիտասարդը ներկայից է, ով պետք է հաղորդակցվի անցյալի հետ հանգուցյալ պապի ամառանոցի եւ նրա իրերի միջոցով, թեեւ իր նպատակը պապի թողած նամականիշները գտնելն է եւ կուտակած ֆինանսական պարտքից ազատվելը։ Արմեն — Ս. Զադոյանի «պապ» բարձր խոսքից հետո ֆրանսիական շանսոն երաժշտության ուղեկցությամբ սկսվում է թեթեւ, ուրախ երիտասարդ զույգերի պար (պարերը՝ Նաիրա Հովհաննիսյանի)։ Պարային այս լուծումով ռեժիսորը հանդիսատեսին բնութագրում է Արմեն պապի ապրած կյանքը՝ կենդանի շփման, զգացմունքի ու սիրո ժամանակաշրջանը։
Հրաչյա Գասպարյանը կարողանում է ներկայի ժամանակակից դետալով գործողությունները կրկին տեխափոխել 21—րդ դար՝ «iPhone»—ի զանգը կարծես արթնացնում է հանդիսատեսին հիշողություններից։ Այն տպավորությունն է, թե ժամանակի մեքենան անընդհատ պտտվում է բեմում։ Սա ավելի պատկերավոր է դառնում, երբ երիտասարդն իր ձեռքն է առնում պապի իրերը եւ ուսումնասիրում։ Արմեն — Սիփան Զադոյանը բեմի կենտրոնական մասում, ծնրադիր, պապի թողած տուփերից հանում է իրեր՝ խոշորացույց, զարթուցիչ եւ ապշում է. «Ինչի՞դ էր պետք խոշորացույցը»։ Տեխնիկական խոշոր նվաճումների դարում ապրող երիտասարդի համար բարդ է հասկանալ, որ ինչպես խոշորացույցը, այնպես էլ շատ իրեր առօրյա կյանքում անհրաժեշտություն են եղել։ Ներկայացման այն տեսարաններում ու հատվածներում, որտեղ ծննդի հրավիրված Արմեն պապի սերերը պատմում են իրենց կյանքի լավագույն հիշողությունները, հասկանում ես, որ կյանքի տարբեր փուլեր բնութագրող դետալները՝ խոշորացույցից մինչեւ «iPhone»—ի զանգը, դառնում են երկրորդական, կարեւորվում են մարդկային հարաբերությունները, թե ինչքան երջանիկ են եղել, եւ ներկային է փոխանցվում այդ ջերմությունը այնքանով, որ նստում են կլոր սեղանի շուրջ, լսում են, պատմում, հիշում են այդ ամենը։ Էմմա — Ռուզան Գասպարյանը, ով ասող — խոսող, լիաթոք ծիծաղով, երիտասարդ ավյունով կին էր, սիրում էր նստել բազմոցին ու այդտեղից հետեւել, թե ինչպես է բեմի կենտրոնից Անահիտ — Մարգարիտ Խաչատրյանը՝ զգացմունքային ու նրբանկատ այդ կինը, երազանքներով տարված վերհիշում իր ու Արմենի երիտասարդ կյանքի սիրո օրերը։ Ինչ էր մնում Հասմիկ տատի անունը կրող ինքնավստահ, էլեգանտ հագուկապով երիտասարդ թոռնուհուն (Արեւ Հակոբյան), եթե ոչ հետեւել այս պատմությունների շարքին եւ զվարճանալ։ Ի սկզբանե Արմենի եւ Հասմիկի դերակատարները ներկայացել են ժամանակի բնավորությունը կրող երիտասարդներ՝ տաքարյուն ու անհամբեր, լեզվի տակ չմնացող, շարժուն, միեւնույն ժամանակ՝ զգացմունքային ու հյուրընկալ։ Մինչ տիկնայք կշփվեին, երիտասարդները շամպայնի հարցն են լուծում, թեպետ մի քանի րոպե առաջ միմյանց չէին հանդուրժում։ Ժպտերես ու արդեն բոլորի հետ բարեկամացած Արմեն — Ս. Զադոյանի՝ «Պապս մի բան գիտեր, որ հրավիրել է» խոսքից հետո, բաժակները ձեռքներին, դերասանները կատարում են Ռոբերտ Ամիրխանյանի «Դու ինչպես մի աստղ» երգը (երաժշտական ձեւավորումը՝ Արթուր Կարապետյանի)։ Հույզերի ու զգացմունքների տարափ է լինում։ Հանդիսատեսի մեջ արթնանում է ցանկություն իր իսկ հիշողությունը վերապրելու։
Բեմադրության երաժշտությունը հանդիսատեսի հոգին, միտքը հանգստացնող հատկություն ունի։ Դաշնամուրային երաժշտությունը, որն ուղեկցում էր գրեթե բոլոր տեսարանները՝ հուզական մթնոլորտ էր ստեղծում։
Նույնպիսի հուզական մեծ էներգիան ուներ թոռան վերարկուի միջոցով պապի հետ հաղորդակցվելը։ Անցյալը միշտ ներկայի կողքին է։ Արմեն — Ս Զադոյանը նստում էր կախիչին մոտ, հայացքը վերարկուի կողմը՝ սկսում բարձր մտածել պապի հետ։ Իսկ այն տեսարանում, երբ երիտասարդը պապի հանդերձանքով Հասմիկ — Արեւ Հակոբյանի հետ կիսախավար բեմում սիրո տանգո է պարում, հասկանում ես, որ նրանք այն մեծ, անկեղծ սիրո կրողն են, ինչ լսել ու վերցրել են իրենց մեծերից։
Զադոյանի Ռոբերտ Ամիրխանյանի «Այնպես ուզում եմ» երգի կատարմամբ անցյալի խորհուրդն ունեցող դռներից ներս են գալիս ժպերես, կենսուրախ երիտասարդներ՝ Անահիտ, Հասմիկ, Էմմա անուններն ասելով։ Նրանք, ժառանգելով իրենց պապերից ու տատերից անունները, կրողն են դառնում նաեւ նրանց բարի ու դրական զգացմունքների։
Երիտասարդները ժառանգողն են նաեւ անցյալի տուփերով լի այն մանկասայլակի, որը ներկայացման ամբողջ ընթացքում բեմի վրա էր, իսկ տուփերի մեջ մկրատի, խոշորացույցի կողքին սեր էր, համերաշխություն, բարեկամություն, հյուրընկալություն, որոնք երիտասարդ զույգերը տանում են իրենց հետ նոր կյանք։ Ներկայացման ավարտին երիտասարդ հերոսները քայլում են մանկասայլակը բռնած՝ դառնալով սիրո ու ընտանիքի, առաջ ընթացող կյանքի խորհրդանիշը։
Հասմիկ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ
ԵԹԿՊԻ, 3—րդ կուրս, թատերագիտություն

16-05-2018





23-10-2018
Առանձնահատուկ հարաբերություններ, որոնք ավելի կամրապնդվեն
Վարչապետի պաշտոնակատար Նիկոլ Փաշինյանը աշխատանքային այց է ունեցել ...


23-10-2018
Տոնն անկեղծ էր ու մտերմիկ
Այսպիսին տեսա հոկտեմբերի 21—ը Երեւանի փողոցներում

Այսպես չէր ...


 
23-10-2018
Որոշիչը ընտրողի ձայնն է
ՏԻՄ ընտրությունները ընտրողի ազատ կամահայտնության դրսեւորում էին

«Եվրասիական ...


23-10-2018
ՏԻՄ ընտրությունների նախնական արդյունքները հայտնի են
Կիրակի օրը տեղական ինքնակառավարման մարմինների (ՏԻՄ) ընտրություններ անցկացվեցին Արագածոտնի, ...


23-10-2018
Բարեփոխումների փաթեթը չընդունվեց
Սակայն դեկտեմբերին արտահերթ ընտրությունները կկայանան

«Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի ...


23-10-2018
ԵԱՏՄ ինտեգրացիոն ներուժը մեծ է
Նիկոլ Փաշինյանը մասնակցել է «Եվրասիական շաբաթ» համաժողովի բացմանը



23-10-2018
Ակնկալում են նոր պայմանագրեր
Երեւանում ընթացող «Եվրասիական շաբաթ» միջազգային ցուցահանդեսային համաժողովին, որն արդեն ...



23-10-2018
Շուշին եւ Սենտ Էտիենը եւս բարեկամացան
Ֆրանսիայի եւ Արցախի քույր քաղաքների թիվը ...

23-10-2018
Ռուդոլֆ Ջուլիանին այցելեց Ծիծեռնակաբերդ
Դոնալդ Թրամփի անձնական իրավաբան, Նյու Յորքի նախկին ...

23-10-2018
Երեւանը շուքով նշեց հիմնադրման 2800—ամյակը
Տոնական միջոցառումներն ամփոփվել են ...

23-10-2018
Նռան փառատոն Մարտունի քաղաքում
Արցախում փառաբանվել է մրգերի ...
USD
EURO
RUR
GEL
Եղանակը Երևանում
գիշերը +7... +9
ցերեկը +21... +23

Մեր մասին
Կապ
   Արխիվ

© 2006 Copyright Hayastany Hanrapetutyun daily © 2006 Design and development by WEBMAKER STUDIO