Հանրապետություն
Հասարակություն
Ներքին կյանք
Արտաքին քաղաքականություն
Տնտեսություն
Սոցիում
Մշակույթ
Գիտություն
Կրթություն
Առողջապահություն
 
Պաշտոնական
Նախագահ
Ազգային ժողով
Կառավարություն
ԱԳՆ
ՊՆ
Մայր Աթոռ
Այլք...
 
Երևան
Մարզեր
ԼՂՀ
Աշխարհ
Զանազան

17.07.2019
ՄՇԱԿՈՒՅԹ


Վեպը միշտ ինձ է սպասում

Գրիգը բացել է փակագծերը

Արձակագիր Գրիգը, որն ընթերցասերների լայն շրջանակի ուշադրությանն արժանացավ «Հիսուսի կատուն» հետաքրքրաշարժ պատմվածքների ժողովածուն լույս ընծայելուց հետո, այս անգամ հարստացրել է մանկապատանեկան գրականությունը՝ հրատարակելով «Առեւանգում, որ ցնցեց կատուների քաղաքը» դետեկտիվ ժանրի ստեղծագործությունը։
Շփումներ, հանդիպումներ, դավադրություններ, հետապնդվողներ ու հետապնդողներ, հիացում ու նախանձ, մի խոսքով՝ մարդկային հարաբերություններն իրենց ամբողջ բազմազանությամբ ներկայացվում են կատուների քաղաքում։
Մեզ հետ զրույցում հեղինակն ասաց, որ թե՛ «Անտարես» հրատարակչությունը, թե՛ ինքը ջանք չեն խնայել, որ գիրքն ունենա մատչելի, չձանձրացնող բովանդակություն եւ գեղեցիկ տեսք։
–Մեր նախորդ զրույցում խոստովանել եք, որ «Հիսուսի կատուն» երկխոսություն է ձեր հոր հետ։ Ո՞ւմ հետ եք զրուցել այս անգամ։
–«Առեւանգում, որ ցնցեց կատուների քաղաքը» գիրքը գրելիս իմ առջեւ խնդիր էի դրել ստեղծել տեքստ՝ նախատեսված պատանիների համար, որը կհետաքրքրի նաեւ մեծահասակներին։ Անցյալ տարի ես դասավանդում էի «Մտածողության դպրոց»—ում, այո՛, այդպիսի դպրոց կա, ուր հաճախում էին լուսավոր պատանիներ, ինձ թվում է՝ նրանց հետ է իմ զրույցը, նրանց եւ նրանց ընկերների հետ, ես գիտեմ՝ ում համար եմ գրել։ Ինչո՞ւ որոշեցի գրել պատանիների համար, որովհետեւ հասկացա, որ այսօր մանկական գրականություն ստեղծվում է ինչքան ուզես, մեծահասակների համար՝ նույնպես, բայց պատանիների համար, գոնե հայ իրականության մեջ քիչ տեքստեր են գրվում կամ առհասարակ չկան, բացը լրացվում է թարգմանական գրականությամբ։ Ես էլ որոշեցի գրել հենց նրանց համար։
–Նախորդ գիրքը՝ պատմվածքների ժողովածուն, արծարծում է անհատին հուզող ե՛ւ հոգեւոր, ե՛ւ ֆիզիկական խնդիրներ։ Նախատեսում էիք գրքի երկրորդ մասում տեղ գտած անձնական դեպքերին ու իրադարձություններին անդրադառնալ վեպի տեսքով, այնինչ՝ ներկայացրեցիք մանկապատանեկան ստեղծագործություն…
–Կատուների քաղաքի մասին պատմող գիրքը վեպից ցրվելու եւ մի փոքր շունչ քաշելու ստացված փորձ է։ Վեպը գրում եմ հինգ տարուց ավելի, բայց վերջը դեռ չի երեւում. ոչ թե ծավալն է մեծ, այլ ապրումները հաճախ այնքան ցավոտ են, որ չի ստացվում գրել։ Դրա համար էլ փորձեցի ուրախ մի բան ստեղծել։
—Մի առիթով ասել եք, որ երբ ձեր հույզերն ու ապրումները հանձնում եք թղթին, ձերբազատվում եք դրանցից…
–Վեպն անավարտ է, նշանակում է այն ինձ հանգիստ չի տալու, ե՛ս կամ դո՛ւ՝ ասում է, ամեն օր փորձում եմ ժամանակ գողանալ՝ այն ավարտելու, ամեն օր տուն եմ մտնում՝ գիտակցելով, որ գործ ունեմ անելու, ե՛ս կամ դո՛ւ՝ ասում է վեպն, ու ես ընդունում եմ մարտահրավերը, այսպես ամեն օր։
–Գրիգ, բազմաթիվ թատերական գործիչներ խոստովանում են, որ մեծահասակների համար խաղալն ավելի հեշտ է, քան մանուկների, որովհետեւ վերջիններիս դժվար է խաբել։ Կարո՞ղ ենք նույնն ասել գրականության մասին։
–Չգիտեմ, գուցե այդպես է, ես գրում էի նրանց համար, ովքեր արդեն մանուկ չեն, բայց դեռ մեծահասակ էլ չեն, ինձ դուր եկավ այս փորձառությունը։
–Մանկագիրների հավաստիացմամբ՝ իրենց գործերով ցանկանում են պատգամներ փոխանցել ընթերցողներին։ Դուք այդ նոր ստեղծագործությամբ ի՞նչ եք հաղորդում մանուկներին եւ պատանիներին. չէ՞ որ գրականությունն ի վերջո դաստիարակչական, կրթական բնույթ ունի, թեեւ կան մարդիկ, որոնք պնդում են, որ այն ուղղակի ժամանց է։
–Ես հասկանում եմ գրողներին, որոնք ամեն կերպ փախչում են գրականությանը դաստիարակչական գործառույթ վերագրելուց, սակայն իմ այս վիպակը ինչ—որ տեղ հենց դաստիարակչական ստացվեց։ Շատ հետաքրքիր էր համագործակցությունը նկարչուհի Արաքսյա Սարգսյանի հետ, որի նկարազարդումները եկան լրացնելու տեքստի բացերը։
–Մեր նախորդ զրույցում նշել եք, որ ձեզ անհանգստացնում է մեր երկրի, քաղաքի վիճակը։ Խոսեցինք օրենքից եւ դրա կարեւորությունից։ Մենք բոլորս նախորդ տարի ականատես եղանք մեր երկրում տեղի ունեցած լուրջ փոփոխությունների։ Թե՛ որպես քաղաքացի, թե՛ որպես գրող փոփոխություններից հետո դրական շունչ տեսնո՞ւմ եք։
–Հեղափոխությունից հետո ինձ համար կարեւոր փոփոխությունը հույսն է, որ լավ է լինելու։ Խնդիրներն, այո, շատ են, նշանակում է՝ հեղափոխությունն ավարտված չէ, նշանակում է՝ յուրաքանչյուրս դեռ գործ ունի անելու. կարեւորը դեւին սպանելը չէ, հեքիաթներում դեւին սպանելուց հետո հերոսի գերխնդիրը դեւ չդառնալն է։ Ես հույս ունեմ։
–Ի՞նչ ծրագրեր եք նախատեսում իրականացնել մոտ ապագայում։
–Եթե «Առեւանգում, որ ցնցեց կատուների քաղաքը» վիպակն ընդունվի, դուր գա ընթերցողին, կարծում եմ, որ այն շարունակություն էլ կունենա, եթե՝ ոչ, վեպը միշտ ինձ է սպասում։
Զրույցը՝
Անժելա ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆԻ

23-04-2019





17-07-2019
Սահմանին ո՛չ պատերազմ է, ո՛չ՝ խաղաղություն
Հայ առաքելական եկեղեցու Արցախի թեմի առաջնորդ Պարգեւ արքեպիսկոպոս ...


17-07-2019
Խնդիրները՝ առաջին ձեռքից
Կանանց հզորացնելու համար առաջին հերթին կարեւոր է լսելի ...


17-07-2019
«Առաջնորդ»
Հասկացական վերլուծություն

Մարդկանց համատեղ գործունեության ամեն մի տեսակ ...


17-07-2019
Գ. Կ. Չեստերտոն. Համլետը եւ հոգեվերլուծաբանը
Ինչ ցերեկը մոռանաս՝ երազումդ կտեսնես

Այսօր ողջ առավոտը ...


17-07-2019
400-ը սեյսմակայունության առումով լրջագույն խնդիր ունեն
Ինչ է ասել միջազգային փորձագետը, ու ինչ ենք ...


17-07-2019
Ընդունելության արդյունքները
Առաջատար ո՞ր բուհերում եւ ի՞նչ մասնագիտությունների գծով են ...


17-07-2019
Շարունակվող բարեկամություն
Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանի հիմնադրման առաջին տարիներից Բերձոր շրջկենտրոնում ...



17-07-2019
Փոքրիկ հեյդարներից՝ մահապարտների ջոկատներ
Ինչպես են հարեւան երկրում խաղաղության ...

17-07-2019
Թռչկանը զարգացման նոր շունչ կստանա
Սանհանգույցներից ու աղբամաններից մինչեւ ...

17-07-2019
Հայության ուշադրությունը վերստին սեւեռվում է Արցախի վրա
Համահայկական 7-րդ ամառային խաղերի ...

17-07-2019
Նիկոլայ Ղազարյան. «Մենք ազնիվ էինք ֆուտբոլի հանդեպ»
Այսօր Հայաստանում շատ է խոսվում ֆուտբոլը ...
USD
EURO
RUR
GEL
Եղանակը Երևանում
գիշերը +17... +19
ցերեկը +28... +30

Մեր մասին
Կապ
   Արխիվ

© 2006 Copyright Hayastany Hanrapetutyun daily © 2006 Design and development by WEBMAKER STUDIO