Հանրապետություն
Հասարակություն
Ներքին կյանք
Արտաքին քաղաքականություն
Տնտեսություն
Սոցիում
Մշակույթ
Գիտություն
Կրթություն
Առողջապահություն
 
Պաշտոնական
Նախագահ
Ազգային ժողով
Կառավարություն
ԱԳՆ
ՊՆ
Մայր Աթոռ
Այլք...
 
Երևան
Մարզեր
ԼՂՀ
Աշխարհ
Զանազան

25.01.2020
ՄՇԱԿՈՒՅԹ


Մանսուրյանը դեռ փնտրում է հայի հարատեւման գաղտնիքը

Ո՞րն է Մաեստրոյի համար անընդունելին մեր  իրականության մեջ

Լուսինե ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
l.mkhitaryan@hhpress.am


Տիգրան Մանսուրյանին կարելի է անվերջ լսել. լսել նրա մտորումները կյանքի, երաժշտության, մարդկային հարաբերությունների մասին, իսկ երբ բացում է մեր մեծերի մասին իր հուշերի պահոցը՝ մտովի ճամփորդում ես դեպի անցյալ եւ ապրում այն իրականությունը, որը չես էլ տեսել։ Խոսուն է անգամ Մաեսրտոյի լռությունը, խոսքի մեջ եղած դադարները։
Մի բան է, երբ տասնյակ լրագրողների հետ ներկա ես գտնվում Մանսուրյանի ասուլիսին, որտեղ միգուցե բախտ էլ չվիճակվի հարց ուղղել, առավել եւս մոտենալ եւ զրուցել նրա հետ, եւ բոլորովին այլ զգացում էր, երբ հնարավորություն ունեցա, որպես «ՀՀ»—ի խմբագրակազմի պատվավոր հյուր, հարցս ուղղել Մաեստրոյին։
Հարցը լսելիս նրա դեմքին զգացմունքների մի ամբողջ փոթորիկ էր անցնում, մինչ կսկսեր իր անշտապ, բայց երգեցիկ խոսքը։ Սկսում էր ինչ—որ պատմությունից, հեռուներից, եւ երբ թվում էր, թե պատասխանն ընդհանրապես կապ չունի հարցիդ հետ, մեկ էլ, ա՛յ քեզ հրաշք, միանգամից պատկերն ամբողջանում էր, եւ հասկանում էիր, թե որքան խորքային եւ դիպուկ է պատասխանը։
Սիրելի արվեստագետից հետաքրքրվեցինք՝ բացահայտե՞լ է, արդյոք, հայ տեսակի հարատեւման գաղտնիքը, ի վերջո, ո՞րն է մեր բազմադարյա գոյության բանաձեւը։ «Ամբողջ հրաշքն էլ այն է, որ դա իրապես գաղտնիք է։ Դա անլուծելի մի բան է, բայց որ կա՛ այդ ուժը, հստակ է։ Գիտե՛ք, ամենակարեւորն այն է, որ մեր ազգի մեծերը ինչքան էլ վատ վիճակի մեջ եղած լինեն, այդ հավատից երբեք չեն հեռացել, երբե՛ք»,–պատասխանում է Մանսուրյանն ու հիշում Մարտիրոս Սարյանին։ «Դուք չգիտեք, թե ինչերի միջով անցավ Սարյանը, պատկերացում չունեք։ Դրա մեկ տասներորդը գիտեք։ Աստվա՛ծ իմ։ Ես, որ այդքան իրենց տուն ելումուտ ունեի՝ չգիտեի, հետո իմացա, թե ինչերի միջով է այդ տունն անցնում։ Սակայն երբե՛ք մի գրամ չզիջեց իր ազգային արժանապատվությունից ու գիտակցությունից, երբե՛ք չեղավ որեւէ ցուցահանդես երիտասարդ նկարիչների, որ չգնա, չմասնակցի, չնայի հատ—հատ բոլոր նկարները։ Ես տեսել եմ, Վարպետի կողքից քայլում էի։ Մի 30 հոգի նկարիչներ, երիտասարդներ խմբով մի նկարից մյուսն էին անցնում, ամեն մեկն ուզում էր լսել, թե ինչ է ասում Վարպետը։ Ամեն մի նկարին մի երկու խոսք ասում էր, նայում ուշադիր։ Ամբողջ ցուցահանդեսը մեկ—երկու ժամում պտտվում էր, իր պարտքն էր համարում։ Այս պատկանելիության զգացումը մեր մեծերը, բոլորը ունեցել են»,–շարունակեց նա, բայց այս անգամ կարծես ինքն իր հետ զրուցելով։
Մեր ժամանակներում կենարար եւ բուժիչ կարող է լինել իսկական արվեստագետի խոսքը։ Իսկ ո՞րն է Մանսուրյանի հորդորը մեզանից յուրաքանչյուրին։ Այստեղ էլ նա իր հայացքն ուղղում է դեպի մեր մեծերը, այս անգամ Վահան Տերյանին՝ ընդգծելով, որ առհասարակ դասականների նկատմամբ միշտ ուշադիր է եղել։ Վահան Տերյանն իր հոդվածներից մեկում խոսում է վարժապետական դատողության մասին։ «Մեր դատողը, խոսողը վստահորեն մեծամասամբ վարժապետն է։ Վարժապետի եւ ուսուցչի միջեւ շատ որոշակի տարբերություն կա։ Վարժապետն ամեն ինչ գիտի, ամեն ինչը տեղը տեղին ոտի վրա կդատի եւ կսովորեցնի,–ասում է Մանսուրյանը, ապա շարունակում.–Ես այդ վարժապետին առաջին անգամ հանդիպեցի ռադիոյում։ Ինձ խնդրել էր հաղորդավարուհին, որ լինի բաց հաղորդում եւ ունենա հարց ու պատասխան։ Համաձայնեցի։ Խոսքիս մեջ նշել էր, որ նաեւ «Ես իմ անուշ Հայաստանին» եմ գրել եւ, ահա՛, այդ վարժապետն ինձ ասաց. «Դուք ինչպե՞ս եք համարձակվել այդ բանաստեղծության համար երաժշտություն գրել Աշոտ Սաթյանից հետո»... Ես ապշեցի, անմիջապես Տերյանին հիշեցի, մտածեցի՝ սա հենց վարժապետն է։ Պուշկինի նույն բանաստեղծությունը երգում է կոմպոզիտորների 4–5 սերունդ, իսկ այդ մարդը տեղյակ չէ, բայց դատելու ախորժակ ունի։ Ամենասարսափելին սա է ինձ համար այսօրվա իրականության մեջ, եւ դրան չմասնակցելը շատ արժանապատիվ մտածող մարդու վարքագիծ եմ համարում։ Մենք, ցավոք սրտի, այդ վարժապետից, որը ոտքի վրա, ամեն ինչի մասին կխոսի իսկույն եւեթ, կտրականապես, այդպես էլ չազատվեցինք»։

14-12-2019





25-01-2020
Ճակատամարտ, որը լավ դաս էր թշնամու համար
Քարին տակի հերոսամարտի 28-րդ տարեդարձը

Դավիթ ՄԻՔԱՅԵԼՅԱՆ
d.miqayelyan@hhpress.am


Հունվարի 26-ին ...


25-01-2020
Ադրբեջանի քաղբանտարկյալների հարցը՝ ԵԽԽՎ օրակարգում
Խոշորացույցի տակ կհայտնվի նաեւ Թուրքիան

Լուսինե ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
l.mkhitaryan@hhpress.am


Ստրասբուրգում հունվարի ...


 
25-01-2020
ԱՌՁԵՌՆ ԱՌԱԾԱՆԻ
«Բերնե բերան՝ կելնի գերան

Ասացվածքը պարզում է մարդկային ...


25-01-2020
Գրականագիտությունը, գրականությունը, ժամանակը
Տաղանդավոր գրողներ եւ միջակ գրականություն

Թադեւոս ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
t.khachatryan@hhpress.am


Հնարավոր առարկությունները ...


25-01-2020
Հայ պոեզիայի անլռելի զանգակատունը
Հունվարի 24-ը Պարույր Սեւակի ծննդյան օրն է։ «Պարույր Սեվակ ...


25-01-2020
«Ոստիկանության բարեփոխումների կարեւորագույն նպատակը պետք է լինի ոստիկանություն—քաղաքացի նոր հարաբերությունների հաստատումը»
Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի մոտ երեկ տեղի ունեցած խորհրդակցության ընթացքում ...


25-01-2020
Քանդակագործի տան ճանապարհի ոդիսական պատմությունը
«Մերօրյա արտառոց իրավիճակներ» շարքից

Օրերս անվանի քանդակագործ Արամ ...



25-01-2020
Ինչպե՞ս կայացավ
32-ամյա Կոմիտասի եւ 29-ամյա Չոպանյանի ...

25-01-2020
Ցանքատարածքների վիճակը մտահոգիչ է
Անցած տարվա հոկտեմբերի վերջին Քաշաթաղի ...

25-01-2020
Կարդարանա՞ն Լիբանանում ճգնաժամը հաղթահարելու հույսերը
«Փրկության խումբը» անցավ ...

25-01-2020
Մենք զբաղված ենք մեր աշխատանքով
Ձգտելով կատարելագործել մեր մարզիկների ...
USD
EURO
RUR
GEL
Եղանակը Երևանում
գիշերը +1... +3
ցերեկը +7... +9

Մեր մասին
Կապ
   Արխիվ

© 2006 Copyright Hayastany Hanrapetutyun daily © 2006 Design and development by WEBMAKER STUDIO